FURS Top 20 - Notowanie 89

Po ubiegłotygodniowym wysypie jedenastu nowości, notowanie 89 zaskakuje kolejnymi dziewięcioma, a więc teoretycznie odświeżyliśmy top 20 w zaledwie dwa tygodnie. Bliższe spojrzenie na wyniki pokazuje jednak, że kilku kawałkom udało się przeżyć oblężenie nowych propozycji - a Caribou zachowują się, jakby mieli ochotę zwyciężyć zestawienie roczne.

czytaj więcej

Na miejscu pierwszym zaskoczenie - aż cztery osoby nie głosowały na Foals! "Spanish Sahara" nie jest może oszałamiającą zmianą stylistyki, wręcz można go uznać za powielanie oczywistego schematu zmiękczania brzmienia wraz z dojrzewaniem kapeli, coś jednak jest w tym numerze, co nie pozwala o nim zapomnieć. Foals wycisnęli z pomysłu 200% tego co mogli, ciężko sobie wyobrazić żeby mogło to brzmieć jeszcze dokładniej, jeszcze subtelniej, jeszcze bardziej emocjonalnie. "On Giving Up" High Places również zasłużone miejsce trzecie - to musiało się podobać na fali popularności "Odessy", choć nietrudno pozbyć się wrażenia że na splicie z Caribou, High Places zajęliby raczej stronę B. Z nowości pierwszej dziesiątki warto odnotować Brian Jonestown Massacre - weteranów, którzy chyba nie zauważyli, że lata 90. odeszły do lamusa. "Let's Go Fucking Mental" nie tylko tytułem nawiązuje do "The Man Don't Give A Fuck" Super Furry Animals, choć trochę więcej w nim Stones'ów. Fajnie, że ktoś tak jeszcze gra. (koala)

Bardzo miła mnie spotkała niespodzianka ze strony Portugal. The Man. Nagrali kawałek, który jest tak nieznośnie lekki, że podoba mi się prawie tak jak niektóre momenty z "Censored Colors". Trochę dziwi natomaist polityka proponowana przez Yeasayer. Mając na koncie kilka momentów autentycznie zjawiskowych ("I Remmber" czy "Mondergreen") męczą mnie piosenką co najwyżej dobrą. Caribou utrzymuje się w czołówce co naturalnie nie dziwi biorąc pod uwagę to jak znakomita Odessa jest. Broken Social Scene, nazwa instytucja, chyba zostaną z nami na dłużej. Coraz bardziej podoba mi się The Radio Dept. i piszę to w kontekście całej płyty (podobna sprawa z Local Natives). I na koniec jeszcze dwa słowa o najjaśniejszym punkcie nowego zestawienia. Foals nagrali kawałek doskonały. Który początkowo niepozornie pulsuje niczym gwiazda widziana perspektywy naszej planety, by gdzieś na wysokości czwartej minuty nieoczekiwanie wybuchnąć i spotęgować swój blask setki tysięcy razy. I nawet zacząłem słuchać pierwszej płyty. (arfisz)

Mimo, iż 'Shark's Tooth' w kontekście całego kokosowego albumu Archie Bronson nie stanowi jego największego highlightu, na liście radzi sobie lepiej niż dobrze, od początku lutego nie wychylając nosa poza pierwszą dziesiątkę. Z lornetką wypatruję jednak momentu, kiedy na singlu wydane zostaną kapitalne masakratory trzeciego krążka Brytyjczyków, co zowią się 'Magnetic Warrior' i 'Hoola'. Jeśli o High Places chodzi, można powiedzieć o wpisaniu Amerykanów w tegoroczną konwencję bycia za pan brat z melodyjną przystępnością, z którą w tym roku przeprosiły się już Beach House, Yeasayer czy Caribou - i która to żadnemu z wymienionych zespołów na złe nie wyszła. Jak widać można być bardziej popowym, nie schlebiając jednocześnie tanim gustom popistów. Video sesji Morning Benders z 'The Echo Chamber Orchestra' z miejsca zaś budzi szeroki uśmiech na twarzy, pokazując szczerą radość i pasję wprost bijącą z grania kalifornijskiego kwartetu, nazwanego nie bez przyczyny 'Grizzly Bear zachodniego wybrzeża'. Trzeba na tych kolesi zwrócić w tym roku szczególną uwagę, bo przełożenie misiowego grania na język marzycielskiego indiepopu na 'Big Echo' nie wyszło wcale tak najgorzej. Zainteresowanych sięgnięciem po album, zachęcam do zerknięcia 2 wpisy niżej. Poza tym kilka, a nawet sporo więcej słów komentarza należy się wewnątrz Seattle'owskiej kooperacji The Sight Below z Jessy Fortino aka Tiny Vipers, którzy o kilka punktów rozminęli się z czołową dwudziestką. Charakterystyczny, ponury klimat dokonań amerykańskiej songwriterki tak widoczny na przepięknym 'Life On Earth' skąpany w jeszcze mroczniejszych oparach ambientowego niepokoju skupiają naszą uwagę na dacie 6 kwietnia. Jeśli na 'It All Falls Apart' będzie więcej takich momentów, czekanie na pewno nie okaże się bezowocne. (night)

Radio Dept - Clinging To A Scheme

To swoiste 'Chinese Democracy' dreampopowego światka wraz z 'Transit Transit' - drugą płytą amerykańskiego Autolux jest chyba jedną z najdłużej przeciąganych płytowych premier ostatnimi czasy. Czy zatem warto było skreślać kolejne kreski zbliżające nas do premiery trzeciego krążka Szwedów, czy raczej skandynawski tercet podzielił los ekipy Rose'a? Czyli słów kilka, a nawet więcej o 'Clinging To A Scheme'.

czytaj więcej

Nawet jeśli wszyscy już w ciebie zwątpili/Pokaż że się mylili/Nie czekaj ani chwili. No tak, akurat The Radio Dept. czekali chwilę dłużej, lecz czym są te dwa lata wobec potęgi wszechświata? Brzmi przekonująco, lecz spróbuj powiedzieć to corefanom TRD. Przeczytałem całą litanię błagań i utyskiwań na ich oficjalnym forum i pozwolę sobie zacytować niektóre: ‘wrzesień 2008;-)‘, 'czy ktoś zna oficjalną datę?', 'wczesny 2009?', 'dzwońcie do wytwórni!', 'zmienili datę z zimy 2009 na TBA!', 'może zmienili na TBA bo ma wyjść wcześniej niż w zimę 2009?', 'Co? Luty 2010 - może ktoś przetłumaczyć całą stronę ze szwedzkiego?' i inne w podobnym guście wpisy przerywane ekstazą po tym, jak ktoś odczytał gdzieś na facebooku kolejną na bank potwierdzoną datę. Co ciekawe, jak już że tak powiem ‘wyciekło’ to corefani niemal jak jeden mąż postanowili poczekać na oficjalną premierę do kwietnia, gdyż brzydzą się leakami, a tak w ogóle to Radio Dept. najlepiej brzmi na winylu. Bitch może.

Dziwny to album, opener ‘Domestic Scene’ był grany na koncertach w 2008, singlowy ‘David’ brylował w połowie 2009, więc można szczerze powiedzieć, że tak naprawdę otrzymaliśmy na talerzu jedynie osiem nowych kawałków trwających niecałe 30 min. Niby malizna, ale absolutnie nie należy wybrzydzać, gdyż to niesłychanie zwarty album, który łyka się na raz, marząc o natychmiastowej repecie. Mam takie wrażenie, że TRD powybierali co lepsze patenty z dwóch wcześniejszych, jakże różnych płyt, wymieszali je staranie niczym Panoramix i wywar podali nie wylali. Tak, przeprosili się z perkusją, to znaczy przynajmniej na moje ucho – koncertów świeżych na youtube nie ma. Tak, dodali dużo ostatnio zapomnianych w kręgach indie prostych, pięknie brzmiących, dzwoneczków. Tak, też grałem w ping-ponga i to pykanie w ‘A Token Of Gratitude’ to mogą być chińskie piłeczki, które pękały po dwóch olimpijkach. Tak, dalej jest to dreampop/shoegaze ale zdażają się wycieczki w okolice post-punka czy dźwięków od Joy Division (‘This Time Around’). 'Co ty tak takasz?' - spytałby dociekliwy czytelnik. Dziękuje im. Po szwedzku. (held)

Konsekwentnie trzymają się obranej stylistyki, bodajże ani trochę nie zmieniając się od czasu świetnego debiutu - "Lesser Matters". Czyli wszystko już wiadomo: mix shoegaze z dream popem, z tym jednak, że jeszcze dotkliwiej niż na "Pet Grief" słychać tu brak kobiecego pierwiastka. Wydaje się być to decydującym czynnikiem sprawiającym, że świetny zespół powoli obniża swoje loty. W zasadzie nie można przyczepić się "Clinging To A Scheme", ale po co go słuchać, skoro zarówno pierwsza jak i druga płyta Radio Dept. są lepsze. Czy warto było tak długo przeciągać premierę tego krążka? Z marketingowego punktu widzenia warto było. Z punktu jakościowego ten fakt ciągnie przeciętność tego materiału jeszcze bardziej w dół. (paweł)

Nie można z pewnością kilku kawałkom tutaj zawartym odmówić niesamowitego uroku wiejącego chłodem synthpopowego romantyzmu, do czego zdążyli nas przyzwyczaić wcześniejszymi albumami. Dzieląc jednak całościową wartość płyty przez niemożliwie długi czas oczekiwania na nią, wychodzą nam niestety liczby bardzo małe. Początek budzi wielkie oczekiwania. Występujący bardziej w charakterze introdukcji dwuipółminutowy ‘Domestic Scene’ razem ze Świętą Trójcą ‘Clinging To A Scheme’ na czele z najlepszym chyba w zestawie ‘Never Follow Suit’ mówią słuchaczom: dobrze że na nas czekaliście, wróciliśmy bowiem w pełni formy. Brakuję mi tu mimo wszystko w kontekście całości jakiegoś indywidualnego charakteru odróżniającego Skandynawów od reszty dreampopowej stawki, pierwiastka dodanego do ogranej już formuły, co czyni ich rzemieślnikami w obrębie swojego gatunku. Tym samym ma tu miejsce coś, co spotkało Pains Of Being... na ubiegłorocznym debiucie. Przywoływanie muzycznych wspomnień łatwiejsze jest bowiem niż tworzenie nowej jakości, którą za kilka lat kopiowali by inni. Poza tym - gdzie do cholery jest 'Freddie And The Trojan Horse'? (night)

The Morning Benders - Big Echo

The Morning Benders – dzieci Niedźwiedzia Grizzly. Indie-popowcy przekładający subtelność i szlachetność melodii ponad jej przebojowość. Twórcy albumu, z którego tym więcej pozyskamy im bardziej postaramy się w niego wsłuchać.

czytaj więcej

Ich znak firmowy to singlowe „Excuses”. Retro-popowa, czarująco ułożona kompozycja, płynąca delikatnie przez ponad pięć minut, sielsko kołysząca niespotykaną wręcz niewinnością. Harmonia osiągnięta przez wszystkich tych ludzi z instrumentami na teledysku raz jeszcze nakazuje uwierzyć w bezpretensjonalną moc muzyki…. Smyki, lekkie pyknięcia w bębenki, wokal przypominający Ezrę Koeniga śpiewający: You tried to taste me And I taped my tounge to the southern tip of your body. Wszystko to składa się na osobliwą urodziwość openera. W “Promises” grupa wkracza powoli na chamber-popowe terytoria. Charakterystyczna sekcja rytmiczna, sympatycznie przywołuje najoczywistsze skojarzenie. Za sprawą produkcyjnej perfekcji Chrisa Taylora cieszymy ucho znakomitym brzmieniem, a także kawałkiem, w którym jak na coś tam-pop przystało najcenniejszą nagrodą okazuje się refren. Brawa za sposób w jaki starają się przemycić nam pierwszego sortu melodie. Mowa o „Hands Me Down” penetrującym mrocznawe poddasza „Żółtego Domu”, podobnym mu pokrytym kurzem „Mason Jar” oraz moim ulubionym „Stitches”. Piosence nie tylko ładnej, ale też mocno absorbującej, ze znakomitym momentem na wysokości 3:14. I jeżeli „Excuses” stanowiło leciutką, bezbolesną pobudkę to końcowe „Sleeping In” czule żegna niczym najlepsza kołysanka na dobranoc.

Nagrywając może niespecjalnie oryginalną, ale zdecydowanie dojrzałą (drugą) płytę w dość młodym wieku Morning Benders korzystnie rokują na przyszłość. Wykonali i oddali w nasze ręce fragment muzyki nienachalnej, ale przemyślanej, bogatej w szczegóły, oraz angażującej do uważniejszego odbioru. Jako pociechy nowojorskiego Indie-światka na progu nowej muzycznej dekady, w zerowym stopniu sprzyjają rewolucji, w wysokim zaś – satysfakcji.

MySpace

Excuses
Promises (live)

FURS Top 20 - Notowanie 88

A więc stało się - singlowy 'pojedynek tytanów' wydających w tym roku swoje nowe albumy rozstrzygnięty na korzyść Nowojorczyków z Yeasayer, którzy w ten sposób ulokowali na szczycie listy już swój drugi kawałek. Tak więc ekstatyczne przyjęcie na forum drugiego krążka grupy konsekwentnie potwierdza się w piosenkowych notowaniach. O tym i o kilku innych istotnych zmianach w FURS Top 20 przeczytacie poniżej.

czytaj więcej

To zestawienie nazwałbym wielkim jeśli chodzi o nazwy zespołów, lecz dość średnim jeśli chodzi o same piosenki. Dlatego opisywanie czołówki pozostawię innym. Z nowości drugiej dziesiątki - Frightened Rabbit na jedenastym, choć chyba bardziej na mocy swojej marki, "Nothing Like You" wydaje się być nie do końca spełniającym oczekiwania pójściem w ślady Snow Patrol. Dosyć ładny debiut chłopaka z gitarą o imieniu Rocky Volotato, choć takie piosenki niespecjalnie długo trzymają się na liście. Na miejscu szesnastym raczej osobliwa nowość: Strange Boys wydają się być kalifornijską odmianą The Strokes - czyżbyśmy po dziewięciu latach doczekali się kolejnego revivalu (garażowego) rocka? Muchy po paru tygodniach w poczekalni w końcu w pierwszej dwudziestce. Numer zdecydowanie do nucenia, nawet jeśli robi się to wyłącznie dzięki sile polskojęzycznego tekstu, z przymknięciem oka na całą resztę.

Warto także wspomnieć o rozbitkach z poprzednich notowań - urokliwym Lali Puna, pulsującym Caribou, młodzieńczym Casiokids, kombinującym Aloha i zgrzytliwie tanecznym Archie Bronson Outfit. Oby dożyli sędziwej dziewięćdziesiątki - mądrość naszej listy tkwi w seniorach! (koala)

Yeasayer zwycięzcą spodziewanej singlowej potyczki gigantów. Choć nie należę do sympatyków tej grupy to z trojga złego (BSS, Pornographers, Yeasayer) po cichu liczyłem właśnie na nich. Co tu dużo gadać - przyjemna piosenka. Na drugim trochę zaskakująco pomiędzy wspomnianych pewniaków wepchali się Wild Beasts z kawałkiem co prawda zeszłorocznym, ale najważniejsze, że bardzo dobrym. Kanadyczycy z Broken Social Scene muszą zadowolić się brązem, a przecież zanosiło się na nie lada sukces "World Sick" na liście. Co do New Pornographers to w kontekście oczekiwań miejsce nr 9 dla nich brzmi wręcz jak porażka. Dla mnie ten kawałek może i byłby fajny, ale słuchając go mam wrażenie, że jest jakiś niekompletny. Że coś tam powinno się jeszcze rozwinąć, wydarzyć, sam nie wiem. Klonowy liść po raz trzeci to Frog Eyes ze swoją dość nie-przebojową, epicką propozycją. Gospodarują niszę na początku drugiej dziesiątki. Poza tym niezły wynik lightowego The Radio Dept., zaznaczenie obecności przez Local Natives, oraz kolejnego, sympatycznego singla Frightened Rabbit. (zwolniak)

No więc znamy już rozstrzygnięcie najbardziej emocjonującego notowania od momentu powstania listy. Rekordowe wyniki czterech pierwszych pozycji i przekroczenie magicznej granicy 50 punktów przez dwie pierwsze piosenki. Dodatkowo zwycięstwo o włos z powodu większej ilości głosujących. Prywatnie powiem, że paczka nr 88 była moim power playem przez cały tydzień i wszystkie utwory tam się znajdujące to niesamowite killery.

Yeasayer na pierwszym zasłużenie, gdyż O.N.E czesze lepiej niż Stanisław Łysy i Tadeusz Wyczesany, osławiona para fryzjerów z Przemętu razem. Wild Beasts z 'najlepszym kawałkiem z Two Dancers' jako dziki koń zestawienia, niesamowity groover, który może namieszać również w kolejnym rozdaniu. Na trzecim wracający po pięciu latach kolektyw, który mimo iż ma duże grono akolitów, to posiada również całkiem spory elektorat negatywny i brak tych kilku punkcików, które zwykle przyznaje się 'nowościom bez nazwiska' zaważył o tym, że BSS 'jedynie' na miejscu trzecim. Czwartym herosem notowania nie zostali New Pornograhers ale nasi listowi ulubieńcy Radio Dept. z wcale nienajlepszym kawałkiem z płyty - warto czekać na kolejne single. W dalszej części listy warto zanotować dopchanie się po trzech tygodniach do dwudziestki 'Przesilenia' Much, w tym przypadku większych sukcesów bym nie przewidywał, gdyż w propozycjach do kolejnego notowania skradają się cichutko kolejni zawodnicy, i nie mówię jedynie o Foals, którzy celują prosto w jedynkę. (held)

Hot Chip - One Life Stand

Czwarty pełnoprawny album brytyjskiego tanecznego kwintetu podzielił społeczność FURS. Jedni zauważyli w "One Life Stand" zdecydowany powrót do formy, inni posądzili zespół o odcinanie kuponów od sławy. Poniżej przedstawiamy subiektywny wycinek forumowej debaty.

czytaj więcej

Można z jednej strony powiedzieć, że to powrót do romantycznych klimatów z "The Warning", i należy im to zaliczyć na plus, bo oni bardzo dobrze brzmią w takiej miękkiej, jesiennej stylistyce. Nie mam wątpliwości, że Hot Chip potrafią pisać piosenki i że łatwość komponowania przychodzi im lekko (porównując chociażby z ociężałym songwritingiem Cut Copy). Z drugiej strony należy pamiętać, że pięć lat temu, bardziej niż za same kawałki, polubiliśmy ich za sympatyczny i nieco zwariowany indie-dance crossover, odmienność na scenie gitarowego post-czegoś tam. W 2010 fala się odwróciła i stylistyka Hot Chip jest u szczytu popularności, duże wytwórnie prześcigają się w prezentowaniu kolejnych gwiazd indie-electro, a chłopaki zamiast dokonać przełomu (którego spróbowali na początku poprzedniego albumu, nawet jeśli im do końca nie wyszło), nagrali najbardziej asekuracyjną płytę w swojej karierze, o której można powiedzieć najwyżej to że brzmi jak Hot Chip. Za wcześnie na ten zespół. Opener jest jedynym śladem po dawnym poszukiwaniu, a utwór tytułowy jedynym śladem dawnego zwariowania. Cała reszta to poprawna kolekcja dość łatwo zapamiętywalnych piosenek, którym niestety brak bardziej długoterminowej przylepności. A "Brothers" brzmi jak Coldplay na "X&Y". (koala)

Przede wszystkim nie ma tu tej nachalności poprzedniej płyty, a jest sporo uroku pierwszych dwóch. No i chyba nagrali najlepszy kawałek w swojej dyskografii od czasów rozważań o Stevie Wonderze. (arfisz)

Dopadł tę płytę "promocyjny" syndrom kolejnych albumów U2. Tam punktów odniesienia jest co prawda więcej, tutaj wzorcem stało się "Warning", ale schemat pozostał ten sam. "Najlepszy album od czasu...", a to tylko kolejny stopień w dół, chociażby względem "Made In The Dark", oraz kalka goniąca kalkę i zwykła poprawność muzyczna. Konfekcja. (ethan)

FURS Top 20 - Notowanie 87

Znamy już wyniki lutego na FURS Top 20. Caribou kontra Reszta Świata – 3:1. Innymi słowy cotygodniowe podsumowanie listy.

czytaj więcej

Zgodnie z przepowiedzią Ethana Caribou miało w tym tygodniu dwóch poważnych kontenderów do miejsca pierwszego i obu udało dotrzeć się nam szczyt notowania. Aloha, zgodnie z opisem kawałka, przypominać może Death Cab For Cutie, tyle że w o wiele bardziej zaskakującej wersji. Kto wie, gdyby nie zwrot akcji w trzeciej minucie może nie byłoby miejsca pierwszego. Ciekawe jak zabrzmią w wersji albumowej, bo "Moonless March" to niespecjalnie materiał na singiel - być może to wyłącznie część większej układanki. Casiokids, czyli norweskie lato w samym środku zimy, proponują o wiele bardziej radiową rzecz, łaskocząc nasze uszy koktajlowymi rytmami. Ruby Suns z kosmetycznymi zmianami brzmienia, bo w gruncie rzeczy oferują dokładnie to, za co polubliśmy ich dwa lata temu. Należy pamiętać że nowozelandzki luty jest jak nasz sierpień. Szkoda, że album nie wyrabia poziomu "Cranberry". "Shark's Tooth" dorobił się w tym tygodniu oficjalnego teledysku, dzięki czemu obudziłem się dzisiaj nucąc ten kawałek (o ile to się da nucić!) - jeżeli inni też go odkryli na nowo to Archie Bronson Outfit jeszcze trochę w top 20 posiedzą. Warto także odnotować powrót The Drums do pierwszej dziesiątki. Jeżeli młodzieżowe sklepy odzieżowe proponują w tym sezonie nautyczny styl a'la Gdynia 1988, to nawiązujący do lat 80-tych zespół z utworami "Let's Go Surfing", "Down by the Water", czy "Submarine", wydaje się być idealnym muzycznym kompanem kolekcji 2010, gdzie spodnie podwija się do kostek. A sam kawałek bardzo przyjemny. (koala)

W tym tygodniu nie ma za bardzo możliwości do szerszych komentarzy, bo nowe notowanie nie niesie ze sobą żadnej nowej świeżości. Trzy zbyteczne powroty plus mało dobrych nowości, bo i w propozycjach do notowania mało było naprawdę przyzwoitych piosenek. Największe nadzieje budzić może Aloha, chociaż do perfekcji należnej miejscu pierwszemu sporo brakuje. Z drugiej strony przywołanie marki Death Cabów zawsze powodowało, że takich delikwentów przyjmowałem z otwartymi ramionami, mimo że z samym DCFC w ostatnich latach różnie bywało. W niespodziewanej dwójce w postaci Casiokids najbardziej intrygującym jest fakt, że gościu z teledysku nie dość że jest mojej postury, to wygląda jeszcze jak Rafał Mohr. Muzycznie natomiast taka mieszanka elektronicznej hotchipowej konfekcji w połączeniu z przaśnością Familjen nie bardzo do mnie trafia. Fajnie, że śpiewają po norwesku dodając do swojej muzyki trochę egzotycznego kolorytu, ale na takim patencie nie pociągną zbyt długo. Ruby Suns kibicowałem wtedy, kiedy podpisali kontrakt z Sub Popem i znałem wówczas jedną piosenkę, później niestety natrętnie do głowy przychodziła mi do głowy nazwa Animal Collective, od której do dzisiaj nie mogę się uwolnić podczas słuchania twórczości Nowozelandczyków. Od Sub Popu oczekuję jednak czegoś innego, dlatego poczekam jeszcze kilka chwil na pełnowymiarowy debiut Avi Buffalo. (night)

Tego, czego po raz drugi z rzędu nie udało się osiągnąć Muchom i ich „Przesileniu”, dokonali w swoim debiucie inni polscy reprezentacji Furs Top 20, czyli grupa Niwea. Ich wesoła, eksperymentalna zabawa z brzmieniem i konwencją pozwoliła wskoczyć do „dwudziestki”, choć biorąc pod uwagę same tylko nazwy w propozycjach do kolejnego notowania, można zaryzykować stwierdzenie, że będzie im tę pozycję ciężko obronić. A skoro już przy propozycjach jesteśmy, to w przyszłym tygodniu zapowiada się prawdziwa wojna pomiędzy nowymi singlami takich tuzów jak Yeasayer, Broken Social Scene i New Pornographers. Być może właśnie jako zapowiedź nadchodzącego pojedynku, na naszej liście pojawiła się na chwilę znakomita, choć wysłużona już piosenka nowojorczyków „Ambling Alp”, która nie tak przecież dawno osiągnęła już wszystko, co dało się osiągnąć. Wydaje się, że za tydzień ostatecznie zwolni miejsce nowym nagraniom. (emu)

Można się czepiać nowego Massive Attack. Można się też czepiać tego singlowego kawałka o rozszczepianiu atomów. W sumie sam na początku myślałem, że najlepsze w tym powrocie z zaświatów będą okładka i porno-teledysk. Ale tego się zupełnie fajnie słucha, może nie w całości, może nie od początku do końca, ale jednak. Tym bardziej, że ”Splitting The Atom” wcale nie odstaje tak bardzo od highligtów MA z tego najbardziej płodnego okresu twórczości. I nawet to klaskanie mi nie przeszkadza. W sumie trochę podobnie ma się sprawa z Portishead, które dzielnie radzi sobie na liście od dłuższego czasu. No, ale wokal Beth Gibbons sprawdza się w każdym wydaniu. Dużo byśmy stracili gdyby nie powstało ”Third”. Mnie osobiście cieszy też powrót do dwudziestki Four Tet, który na razie nie ma tylu fanów co The Field swego czasu, ale poczekajmy. Kto wie, może potrzebny będzie do tego koncert na Offie. (arfisz)

Surfer Blood - Astro Coast

Debiutancki album młodego kwintetu z Florydy wzbudził na forum FURS umiarkowany aplauz. Jak zwykle w cyklu FURS Opinie przedstawiamy zestaw najciekawszych postów z odpowiedniego wątku.

czytaj więcej

Zbyt dobrze wyprodukowani żeby podpiąć ich pod lo-fi, chyba zbyt melodyjni żeby stanąć w szeregu z odnowicielami gitarowej tradycji amerykańskiego grania, a z drugiej strony zbyt gitarowi żeby nazwać ich indiepopowcami. Tak surfując wokół tego wszystkiego, sprawiają że po głowie kołacze się wiele różnych nazw, z tym że żadna inspiracja nie wychodzi przed szereg i na dobre to Amerykanom wychodzi, choć brak posiadania jednoznacznie własnej tożsamości można postawić rzecz jasna jako zarzut. Mimo niedoskonałości, budzą nadzieje. (night)

Brzmią jak nieopierzona jeszcze kapela, która chciałaby być słyszana, ale jeszcze nie wie w którą stronę uderzyć. Pierwszy numer przypomina Silversun Pickups. Drugi Jimmy Eat World. Trzeci Vampire Weekend. Całe szczęście, chłopaki bronią się melodiami. Jedyne czego mi brak to większej ilości brudu, zdecydowanie jest go za mało zważywszy na młody wiek muzyków. (koala)

Ta płyta to taka sentymentalna podróż przez ostatnie dwadzieścia lat amerykańskiego indie. I z miejsca mogłoby to stać się zarzutem, gdyby nie po prostu dobre piosenki. Wkraczając na niebezpieczne pole inspiracji mamy do czynienia z przywołanym przez Tomka Jimmy Eat Worldem sąsiadującym z ewidentnie vampireweekendowowym 'Take it Easy', Pavement spotyka tutaj wokalność Shins, a Spoon zatraca się w przebojowości Weezera i to z okolic 'niebieskiej płyty', niektórzy dorzucą do tego Wrens i to pewnie nie będzie komplet. Byłbym zapomniał, 'Harmonix'... pewnie dlatego, że lubimy piosenki, które "znamy". (ethan)

Ciężko nie być zauroczonym, to chyba ta bezpośredniość i prostota wzbudzają sympatię. Mi najbardziej podobają się właśnie te melodyjne, antemiczne fragmenty (ze 'Swim' na czele oczywiście). (pablo)

Mi się też podoba - ta gówniarskość, to, że nie wiedzą jeszcze, w którą stronę pójść - czy są zespołem alternatywnym, popowym, oldskulowym, rockowym, lo-fiowym czy jeszcze innym. Faworyt: sonicyouthowe 'Anchorage'. Boję się tylko, że na drugiej płycie się na coś w końcu zdecydują i będzie po zespole. (creep)